غزل شمارهٔ ۷۰۵

هر که میخواهد سخن گستر بود در انجمن اولش باید تامل در سخن آنگه سخن هر سخن هر جا نتوان گفت با هر مستمع پاس وقت و جا و گوش و هوش باید داشتن هر که میخواهد که باشد در شمار عاقلان لب فرو بندد مگر وقتی که باید دمزدن گه سخن خالی کن دلهای اندوه پر است گاه در دلهاست اندوه پشیمانی فکن گاه میریزد چو باران از سحاب معرفت تا دلی کان مرده باشد زنده گردد از سخن گه چو آبی در چهی یا شیر در پستان بود تا کشش نبود برون ناید ز جای خویشتن گوش و هوش مستمع چون باز شد بگشای لب ور به بینی بسته اش زنهار نگشایی دهن گر دری در دل نهان داری برون آر از صدف ور نداری حرف نیکی لب فروبند از سخن حاجتی داری بگو یا سایلی را ده جواب حکمتی داری بیان کن ور نداری دم مزن حرف بسیار است در عالم ولی نیکش کمست هر که گوید حرف نیک ای فیض ازو بشنو سخن