غزل شمارهٔ ۷۰۷

رنجیده از من میگذشت گفتم چه کردم جان من گفتا ز پیشم دور شو دیگر بگرد من متن از ما شکایت می کنی سر را حکایت می کنی ما را سعایت میکنی از عشق ما خود دم مزن تو مرد عشق ما نه جور و جفا را خانه تو قابل اینها نه دعوی مکن عشق چو من ز اندوه و غم دم میزنی بر زخم مرهم مینهی دل میکنی از غم تهی دل از وصال ما بکن کردند مشتاقان ما در راه ما جانها فدا تو میگریزی از بلا آسوده شو جانی مکن گفتم سرت گردم بگو از هرچه من کردم بگو ای چاره دردم بگو دل کن تهی ز اندوه من بد کردم و شرمنده ام پیش تو سرافکنده ام خوی ترا من بنده ام تیغ جفا بر من مزن ازتوچسان بتوان گسیخت وزتوچه سان بتوان گریخت خون مرا باید چو ریخت اینک سرم گردن بزن از فیض دامن در مکش از چاکر خود سر مکش بر لوح جرمش خط بکش بر آتش دل آب زن گر نگذری از جرم من جان من آن تست و تن تیغی بکش بر من بزن منت بنه بر جان من