غزل شمارهٔ ۷۷۲

گرد جهان گردیده من چون روی تو نادیده من ز آنروز اسباب جهان جز عشق تو نگزیده من از پرتو نور رخت تابی فتاده در دلم کز هستیش چون کوه طور بر خویشتن لرزیده من آیا چه مستیها کنم آندم که برگیری نقاب چون بیخود و آشفته ام روی ترا نادیده من از حسن پیداگشت عشق از عشق پیداگشت حسن از حسن اگر نازیده تو از عشق هم نازیده من از بهر آن گاهی مگر روزی ز من گیری خبر شبها بسی در کوی تو در خاک و خون غلطیده من تا بو که تو یادم کنی گوشی بفریادم کنی بر آستانت روز و شب زاریده و نالیده من از دیده ام خون شد روان آهم گذشت از آسمان با من همان هستی چنان چیزی چنین نشنیده من خاک رهت با من نما تا سازم آن را توتیا بهر تماشای رخت روشن کنم زان دیده من مهرت بجان فیض جا کرده است در روز ازل تا بوده مهر و بوده جان مهرت بجان ورزیده من