غزل شمارهٔ ۸۵۶

کی پسندی تو جفا بر من مسکین کی کی تو و اندیشه ین کار خدا را هی هی معدن مهر و وفا ز آنکه ازو جور و جفا حاش لله کی آید ز تو اینها کی کی دردیم وعده وصلت ببهار اندازی باز چون فصل بهار آید گویی دی دی زخم بر من زنی و دست من آلوده کنی تا چه گویند که زد زخم بگویی وی وی بس که با ناله و زاری دل من خو کرده است چون شوم خاک نروید ز گل من جز نی می انگور نخواهم که بود تلخ و پلید لب شیرین تو خواهم بمکم پی در پی جرعه از لب لعلت اگرم دست دهد تا ابد موی بمویم همه گوید می می گر بخاکم گذری رقص کنان برخیزم وز سر شوق زنم نعره یاحی یاحی هی و هویی بکن ای فیض بود کز طرفی ناگهان بر سرت آید که رسیدم هی هی