غزل شمارهٔ ۸۸۵

نهال آرزو در سینه منشان گر خردمندی که داغ حسرت آرد بار باغ آرزومندی به دستت نیست چون فرمان چه جویی کام دل ای جان چو داغ بندگی داری چه کارت با خداوندی ز خواهش های پیچا پیچ بند آرزو بگسل دل آزاده را بهر چه در زنجیر می بندی بود تا آرزو در دل نگردد کام جان حاصل ز دل هر آرزو بگسل که با دلدار پیوندی منه گامی پی گامی که کام آید به استقبال طریق بندگی بسپر ببین لطف خداوندی به عشق حق صلایی زن خرد را پشت پایی زن به نام و ننگ این باطل پرستان را چه در بندی یکی بر آسمان تازی بر اوج قدس پروازی درین محنت سرا تا کی به آب و خاک خرسندی ثباتی نیست دنیا را براتی نیست عقبا را نه نقدت هست نه نسیه به امید چه خرسندی خداوندا دری بگشا جمال خویشتن بنما رهم تا من ز قید خویش و رنج آرزومندی خرد در حیرتم دارد هواها فتنه می بارد مرا دیوانه کن یا رب نمی خواهم خردمندی فلک غم بر سرم بارد زمین در دل الم کارد درین مادر پدر یارب کجا شد مهر فرزندی چو از یادت شوم غافل نه جان ماند مرا نه دل دمی بی یاد تو بودن به فیض ای دوست نپسندی