غزل شمارهٔ ۹۴۵

ای نسخه اصل خوبی و رعنایی سر چشمه آبروی هر زیبایی روشن بود از جمال تو هر دو جهان پنهانی تو ز غایت پیدایی ای حسن تو مجموعه هر نیکویی وی هر دو جهان ز عشق تو شیدایی خورشید سراسیمه شوق رویت سرگشته کویت فلک مینایی بدر از غم تو هلال گردد هر مه کیوان کندت چو چاکران لالایی تیر و ناهید و مشتری و بهرام جویای تواند در فلک پیمایی آب و باد و زمین و آتش هریک سر کرده قدم تو را کند جویایی هر جانوری غمت به جان بگزیده واندر طلب تو باشدش پویایی مرغ سحر از درد تو دارد افغان وز عشق تو عندلیب شد شیدایی از فرقت تو فاخته گوید کو کو وز بهر تو میزند نوا مامایی از درد تو غنچه را بود تنگدلی داغ تو به لاله داده خون پالایی خون در دل نافه بوی زلفت کرده از چشم تو آهوان شده صحرایی نگذاشته داغ تو دلی را بی درد سودای تو کرده عالمی سودایی فیض از غم عشقت همه شب نالانست روزی بود از دلش گره بگشایی