شمارهٔ ۱۱۹

من که باشم که بر آن خاطر عاطر گذرم لطف‏ها می‏کنی ای خاک درت تاج سرم‏ کاش راهی به سر کوی تو می‏داشتمی تا به سر سوی تو می‏آمدم از هر گذرم‏ نتوان قطع بیابان فراق تو نمود مگر آگه کنی از رسم و ره این سفرم‏ راه منزلگه خویشم بنما تا پس از این پیش گیرم ره آن کوی و به سر می‏سپرم همتم بدرقه راه کن ای طایر قدس که دراز است ره مقصد و من نوسفرم‏ خرم آن روز کزین مرحله بربندم رخت وز سر کوی تو پرسند رفیقان خبرم‏ ای نسیم سحری بندگی ما برسان گو فراموش مکن وقت دعای سحرم شاید ای فیض اگر در طلب گوهر وصل دیده دریا کنم از اشک و در او غوطه خورم