شمارهٔ ۱۸

برا امام که بنیاد عمر بر باد است بیا که قصر امل سخت سست بنیاد است غلام همت آنم که جز محبت تو ز هرچه رنگ تعلق پذیرد آزاد است شنیده‏اید که در حق دوستان علی سروش هاتف غیبم چه مژده‏ها داد است که ای ولی ولی خدا و عترت او نشیمن تو نه این کنج محنت آباد است‏ تو را ز کنگره عرش می‏زنند صفیر ندانمت که در این دامگه چه افتاد است حکایتی کنمت بشنو و شناسا شو که این حدیث ز پیر شریعتم یاد است مجو طهارت مولد ز دشمنان علی که حمل مادر این قوم از دو داماد است یکی پدر دگر ابلیس هر دو کرده دخول از اختلاط دو آب آن عدوی من زاد است‏ به پای خود به جهنم رود عدو تو مگوی که بر من و تو در اختیار نگشاد است حسد چه می‏بری ای دشمن علی بر فیض ولای آل نبی روزی خداداد است‏