شمارهٔ ۲۷

یا رب سببی ساز که آن ختم امامت باز آید و برهاندم از غم به سلامت خاک ره آن یار سفر کرده بیارید تا چشم جهان بین کنمش جای اقامت فریاد که از شش جهتم راه ببستند عجز و گنه و دوری و غم رنج و ندامت از شوق تو پر شد دل و در سینه نگنجد گر پرده در آن نعره زنم نیست ملامت جان زنده جاوید شد از معرفت تو حق کرد به ما این همه الطاف و کرامت ای آن که تو مولایی زمان را نشناسی ما با تو نداریم سخن خیر و سلامت بی‏حجت حق کار جهان راست نیاید پیوسته شد این سلسله تا روز قیامت فیض از در تو دور شد از شومی اعدا عصیان دگری کرده و بر ماست غرامت