Oksijen Solumak III

Aradığın gölgeler değişimin rengini beraberinde getiriyor Ben diye başlayan her cümlenin sonunu görür gibiyim Daha yaşlanmadım enginliğin bahçesinde yürüyecek kadar Kararamadı bakışlarım hayatın sismik egoizmine inat Rüya görmekten sıkılmış paranoik düşünceler bahçesi Ve Artık sana eskisi kadar muhtaç olmadığım fikrine kapılıyorum Halbuki varlığını atıyorum beynimin düşüncesiz nöronlarına Bazen göstergeler benzer değerler taşır iç dünyalarında Geriye dönüp baktığında saymaya fırsat kalmaz artıkları Sen tanırsın gerçek isminin geçmişteki ilk harflerini Ve Karanlık tarafın gölgesine taşıyan güzellikler abidesi Huzursuz gecelerin dar kalıplarına paylaştırdığım gözler Gergin bekleyişlerden bakışını alan olağan renklerin demeti Yine beni iç dünyamla baş başa bırakmaya gidiyorsun Yalnız solgun suretler bencilliğini göstermekten çekinmez Ve Bu duyguya sımsıkı ibadet eden yorgun basamaklar Teker teker ihanetin son ayağına bahislerini atıyorlar Uygun anı bekleyen avcı varlıkların sezgileriyle hayat Nasıl oluyor da bezgin bedenlere emir yağdıramaz oluyor Sahnenin son oyuncuları mekanı talan ederken olgunlaştı Ve Nicel duygular selinde kavrulan karamsar sensizliğim Dış etkenlerin basit çabaları karşısında son derece güçlü Yarı yarıya senden ibaret hayat çizgimi uzatmaya karar verdim Varoluşunu kaynağına su vermeyen insanlarla dolsa da gezegen Belirsizlik her zaman ardında iz bırakmaya mahkum kalacaktır. Ve Ardımdan koşmak isteyenleri Bir kez daha uyaracağım...