Oksijen Solumak IV

Bırak beni uyandırma güzel vadilerin yeşilliğinden Böyle bir akşamda kavuştu gözlerim seninkine En güzel rüyalar bile dağlara kavuşmaz oldu sensizse Sen daha uyurken masallar aleminin prensiyle Beni ne kadar yalnız bıraktığının farkında bile değildin Ve Daha nice kraliyetler karanlığın cazibesine teslim olurken Sen daha güzel günlerin merakından esir aldın benliğimi Öylesine umutsuz ki tekrar dirilmemin iksirini yaratmak Sonunda hayatla gelecek arasında uyumaktan kaçar oldum Yoksa özgürlük nedir diye merak etmeye başlardım Ve Bir saniyemi bile ellerin olmadan düşünemezken Kendimi uzak diyarların açlığında buluverdim aniden Bastıran duygu seline inat gittim daha fazla kelimeyle Ama mutlak hiçliğin uçurumundan kurtarıverdi yeşil gölgen Bu sefer beni yalnız bırakmaman umuduyla kaynağıma sığındım Ve Kaybolanlar kapısına asıldı gündüzün gözyaşları En koyu görüntü uyarıları bile saklayamadı örneğini Soğuk esintiler duvarıma çarpmayı adetin bir parçasına çevirirken Hala gölgemi ezmekten korkanlar arasından sıyrıldım Son çığlığımı dünya duyacak diye kaçmıyorum artık Ve Yalnız gecelerime bırakıyorum biçimsel sensizliğimi İşte bu ateşte yatıyor kalp atışlarımın kanıt savaşı Oysa sen, sevdiğini sanıyorsun sesimin varlığını Hiç ölmeyi düşündün mü kendini düşünmeden Varlığına noktayı koymayı bile egoizmin esiri ettin Ve Arkanı dönme artık Çünkü anlamı yok...