Oksijen Solumak V

Anlamsızlığı arayan karanlık dünyamdan ne kadar kaçsam da Sen diye başlamadan edemiyor parmaklarımın isyankar eklemleri Daha ne kadar dayanacaksın gürültünün cazibesine Başına gelebilecek tek bir çığlık bile olmadan yaşayabilir mi Hep alt zihinlerinde ben diye saklanan sahte aşıklar Ve Artık daha fazla karanlık istiyorum dünyamın çeperine Bu bile yetmez evrenin göz görmeyen gerçeği karşısında Sensizlik niçin kolaylaşmıyor diyorsan yanıtıma aldanma Kendime bir düşman yarattım karanlığın gücünden Ne kadar kötü olursa o kadar iyi olmasını umarım Ve Ardından kavuşmak gibi kalabalığın yalnızlığına kapıldım Hayat aşkın olmadan da varlığını sürdürebilir Ama karanlık sadece seninle daha karanlık olabilir Kendini ağacın tepesinde konuşlandıran varlık Sağol varolduğun için yürümeye devam et Ve Sana kaçırdığım her bakış yok olmadı daha Kaçanlar sadece cesaretin son basamağındakiler Hep kaçıyorlar iki kişilik çekimserlikler halinde Sadece sana bırakıyorum duyguların sonsuzluğunu Yaşlanırken inkar edilir sarfedilen yalanlar Ve Hayatın kırılma noktalarından medet ummayan Fırtınalı ruhumu aklının her hücresine yerleştirdim Son kez zehrini damarlarımdan atmayı denerken Unutmayı dilek listemden çıkartmayı başaramadım Sen artık bedenimim ihtiyaçları arasındasın Ve Deniz olmayı dileyenler Önce ayaklarından başlasın...