Şiirin Vaktine Mezmur

-boşlukta gezinen en eski ozan sesidir- Bir şiir akarken damarlarında vaktin ve sular uyurken yataklarında ve rüzgâr geçerken ılgınlardan biraz mezmur biraz mesih sesiyim toprağın üstüne su gibi sızan yaralı bir lirin sevda şarkısıyım otlar kımıldanırken ovasında şafağın ben yukarda parlak sabah yıldızıyım bir şiir akarken damarlarında vaktin Bir kadın çay koyarken gazocağına bir çocuk ekmeğini banarken bala bir asker soğuk gece nöbetinden dönüp düş-kadınını alırken kucağına ben yukarlarda dünya izleyicisiyim ve sular kımıldanırken yataklarında ve insanlar uyanırken yataklarında bir şiir akarken damarlarında vaktin Ve narin bir ağaç açarken dallarını şafağa sabahın koyunlarına kaval sesiyim ince keçi çıngırakları yayılırken ovaya “ve rızıklar ve kısmetler dağıtılırken” ve şiirler patlarken damarlarımda ve sesimin kapaklarını açarken yüreğim Hayat’ın dünyaya ilk fısıltısıyım bir şiir akarken damarlarında vaktin (Lefkoşa,20.11.1986)