Biri Gitti

Kar mevsimiydi kavaklarda kedinin gözünde çizgiydi saat biri gitti yüreğini atarak O ki; en çok şimdi'lerin katili bir taş daha dikip umut kabristanına dedi ki; -Bu mehtap bir daha asla sevişmez seninle bu okyanusta! (Sen ey göz kamaştıran sevap uzak dur! Cehennem yolcusudur ruhum yıkanır âteş pınarlarında!) Kavaklarda kar mevsimi gittiğini sanarak gitti diğeri ayak izi orda bitti sevdanın ıssız ve zifiri bir yorgun kadın sudan perdeler astı penceresine sımsıkı ayyaş kapılarını alayla araladı güneş her sabah kalbi yanmış buzul parçası hamam böceğiydi sevda sırtüstü terkedilmiş kalabalık ortası (Sen ey güzel düşünceler celladı! Önünde kıvranan gölgeye basma! Avucuna toplar bütün yıldızları düşürür gökyüzünü bir gün başına!) Biri gitti kavaklarda kar mevsimi töreleri bastı kanayan yarasına dipçikle yürütüp küskün yelkovanı boğdu düşlerini kan ırmağında… N'eyler kör kalpler aşk ışıklarını? Toplanan yıldızların çığlığını n'eyler? Ucu yırtık heybedir "yaşamak" zannettiğin Yarınların sırtında anılar döker gider