İki Sevda Arası

İnanma sevdiğini söylesin o kadın kanat tırnaklarınla sözlerini gözlerini aşka söndür bir daha batsın çıplaklığına kalbinin kırıkları taşışın Hazar'ın doruğuna avuçlarıyla Hazar'ı ... Onu bu kentin sensizliğine göm kondur Elazığ'ı göğsünün ortasına kan toplasın Keban taşsın gözlerinden bir kent daha boğulsun Hazar'ın sularında Harput gibi uyusun zamanın kucağında... Onu verdiğin sözlere göm öksede kuş gibi çırpınsın gece iç saçlarının şarap rengini kopardığın gelincik ellerinde yansın sor kuru gelinciğe acısını anlatsın... İnanma böyle de yaşanacağına sevdanın o kadın silsin adını göğsünde yükselen koca dağın kopsun kamer takviminden dokuzuncu ay parçalansın… Demek yoksun…sevda yok… öyleyse bulutsun ilk rüzgarla dağılacak canı yanmaz bir ölünün daha çok… İnanma sevdiğini söylesin seni sevdası yalan kadın şiiri yalan derin bir mezar kaz uzaklaşan otobüsün camında donan ayrılık bakışına seyret aşka kayan yıldızı oyalansın seninle zaman … Hızla yanaşsın bir başka an biri yanaşsın o donmuş bakışa desin ki; "Senin için tüm zamanları harcarım" sevda suyuna bandırsın yalanları acısın Harput döğünsün kaderine Kadının sevdasını yüreğine saklasın... Tırmansın Hazar'a iki dağ daha kuytusunda kucaklaşsın şiirleri hasretle yitikliğine iç geçirip yıldızların akıtıp maviliği kanatlarından kalplerinden yangın kuşlar havalansın... Tüm zamanları fısıldasın kopukluğu fısıldayan iki gül ak bir güvercin konsun omzuna gecenin süzülsün anılar aşkın mazgallarından doldursun mavi gölün ciğerlerini... Çıplak ayaklarında kum sevişmeleri uzatsın mehtap saçının bir telini bütün yıldızların gözleri kamaşsın iki yalnızlık birbirine bağlansın