Ah Ah Anacığım!

Ah ah Annacığım! Bilirmisin? Nekadar Gam-gindir Gece Gündüzlerim Külleri nerede Anne! Gam- kedersiz tahta beşiğim Artık uykuda tutmuyor yorgun gözlerim Bilirsin, bilirsin Anne. Bende bilirim. Yaşam çok zalim! Ah ah Anncığım! Keşke neşesiz durgun gençliğimi okşasaydın Başımdaki dertleri bir bir ayıklasaydın Yılların toplandığı aklara dokunsaydın Yüzümdeki çizgi ve hatlara bir buse kondursaydın. Kim bilir Annacığım? Belki saçımın telleri siyaha dönerdi Belki hüzünkar çizgi ve hatlarım tebessüm ederdi? Tıpkı yüzüme muhabbet buseni kondurduğunda; Nurlu yüzündeki çizgi ve hatlarda, Gül tomurcukları açtığı gibi. Ah ah Annacığım! Çılgın zamanın peşinden yoruldum Çaresizliğin kalleş oklarına sırtımdan vuruldum! Bak çığlığı ğöğe yükselip kanıyor yaram Artık hüzünkar şiirlerimi kırmızı yazıyorum Nasıl kanamasın zavallı hassas yüreğim Acımı işleyen kalemin mürekkebi bitti Annaciğim! Ah ah Annacığım! Riyakar hayata küsmüş yüzüme bir baksan Buz tutmuş gam-gin yüzümü sıcacık bakışınla eritsen Ey gözümün nuru Annacığım; Fani dünyayaya getiren Ebedi dünyam. Senki yegane Cennetimsin; Vijdan merhametinle tohumlarımı yeşerttiğin toprağım. Büyüdüğüm toprağında günahsızım; Hala güzel huylu, güzel ruhlu, çocuk kalpliyim. Muhabbetkar buselerin konduğu çocuk yüzlüsü deyilim. Gülgönce gül hazan mevsiminde açıldı, Zalim zamanda susuz kaldı, sarardı, döküldü Anneciğim! Ey benim Gül-i ruhsarım. Takatım kalmadı Gel! İmanlı Gül-şen sinene al beni Ağladığım gece-gündüzlerde tomurcuklarını açtır yüzüme Avuttuğun ninnilerini yastık yap Gam-gin başıma Ördüğün rengarenk kazakları giydir üşüyen telaşıma Gel Anne! Güş-i kabul-i can ile avunayım. Gel'de tahta beşiğimde kendimi sanayım Ah ah çocukluğum! Avuçlarımın içinden Dicle gibi mechule akıp,giden nehir Tedirginliğin kovuğuna gizlenip sustuğum Gam-gin gençliğim Ey çilekeşane Dünya! Dikenli yokuşlarında en sürünen garib benmiyim? Sakalımı uzatıyorum fani gerdanına Ama doğruya doğruysada can tatlıdır; Kıyamıyorum o güzel gerdanına sakal sürtmeye. Fırat RONAYİ Güş-i kabul-i can; Candan kabul ile dinlemek. Gül-i ruhsar: Gül yanaklı, manevi çok güzellik sahibi. çok sevilen. Gül-şen Gül bahçesi. Güllük.