Annem-Annem

Her anne sesinde, annem gelir aklıma Kendi gelemez ki silueti dikilir karşıma Onun, yokluğu ve acısı, yüreğimi deler Onun, yokluğu kaderim, elden ne gelir Derdi çeken, annesizliği yaşayanlar bilir Annenin kıymetini, annesiz kalanlar bilir Annenin esas değerini, anne olanlar bilir Onların esas değer ve kıymetini Rab bilir Hayal meyal hatırlıyorum annemin şeklini Hiç unutmadım, unutamam, onun tekliğini Bir ben, bir de Rab bilir, onun ne çektiğini Burada olmasa da ahrette görürüm şeklini Şu Ege’nin dağlarında var, acı mı acı zeytin Ah anacığım sen beni bir melek gibi eğittin Ne zaman ağlasam, hep Hızır gibi seğirttin Anne, sen benim için bulunmaz bir keyiftin Helal etmezsen ödeyemem, senin hakkını En güzel şiirimle bile anlatamam pâklığını Rab’den başka, hiç kimse veremez hakkını Dil söylemez, kalem yazmaz artık fazlasını Yürüyemezken, destek olup sen yürüttün Yiyemezken, mübarek elinle sen yedirdin Giyemezken en güzel cicileri sen giydirdin Bilemezken ilkleri belleğime sen nakşettin Acizliğimdeki ağrı ve sızılarımı, sen dindirdin Açlığımı/susuzluğumu her daim sen sindirdin Ağlayışımdaki gözyaşlarımı hep sen dindirdin Dünyada gerçek kıymetimi en iyi sen bilirdin Yaramazlık yapsam da sen beni hep iyi bildin Anne kıymetini bilemedim, sen melek miydin Sen benim nazarımda, hurilerden de güzeldin Sen benim başımın tacı/gönlümün sultanıydın Senin özelliğini hangi kelimelerle anlatsaydım Senin güzelliğini hangi cümlelerle anlatsaydım Dillere destan, gönüllere destan yapabilseydim Yine de senin için bir şey yapmış sayılamazdım