Ölümün Dansı

Son son olmaktan akıp gider Büyükler küçülür, Küçükler büyür boyuna Uç uca eklenir bilinmezler Yansımaların değişiminde Son son olmaktan akıp gider Akıp gider değerler Seslerin değişiminde Dönüşümünde renklerin Parçalanmış ay gibi suyun yüzeyinde Ölüm dans etmesini bilir Bilir kurtulmasını sonsuzluk Bütünleşmesini karanlık Bilir de güldürür bizi acıyarak Kendi halimize Koşturtarak bedenlerimizi Zamanların peşinden Deli divane Sarılırız sorulara, Bulduğumuz cevaplara Boğuluruz yanılgılarımızda Yanılıgılarımız Uzun çığlıklara dönüşmüş Uzar gider boyutlarda Yan, yana tünemiş İki güvercinin duyguları Yetecekmiş gibi Var oluşumuzu kurtarmaya Açarız ellerimizi havaya Ölümün yalanı yoktur O hep tesadüflerin yanında, Hep büyük bir ustalıkla Aşar korkularımızı Ne muhteşemdir, Ne asildir onun dansı...