غزل شمارهٔ ۱

صف مژگان تو بشکست چنان دل ها را که کسی نشکند این گونه صف اعدا را نیش خاری اگر از نخل تو خواهم خوردن کافرم کافر اگر نوش کنم خرما را گر ستاند ز صبا گرد رهت را نرگس ای بسا نور دهد دیده نابینا را بی بها جنس وفا ماند هزاران افسوس که ندانست کسی قیمت این کالا را حالیا گر قدح باده تو را هست بنوش که نخورده ست کس امروز غم فردا را کسی از شمع در این جمع نپرسید آخر کز چه رو سوخته پروانه بی پروا را عشق پیرانه سرم شیفته طفلی کرد که به یک غمزه زند راه دو صد دانا را سیلی از گریه من خاست ولی می ترسم که بلایی رسد آن سرو سهی بالا را به جز از اشک فروغی که ز چشم تو فتاد قطره دیدی که نیارد به نظر دریا را