غزل شمارهٔ ۱۱۸

پیکی مرا به سوی تو غیر از نسیم نیست آن هم ز بخت تیره من مستقیم نیست کس دل ز غمزه ات به سلامت نمی برد الا کسی که صاحب ذوق سلیم نیست لعل تو نرخ بوسه مگر نقد جان کند ور نه به قدر سنگ تو در کیسه سیم نیست بیگانه را به کوی خود ای آشنا مخوان کاهل جحیم در خور باغ نعیم نیست چندان به لطف دوست دلم شد امیدوار کز خصمی رقیب مرا هیچ بیم نیست گر بر من آن نگار پری چهره بگذرد تشویشم از عقوبت دیو رجیم نیست گر بنده با خبر شود از بحر رحمتش با عفو خواجه هیچ گناهی عظیم نیست طومار جرم ما همه از جام باده شست یارب که گفت ساقی مستان کریم نیست فارغ فروغی از غم روی تو کی شود غافل شدن ز مساله کار حکیم نیست