غزل شمارهٔ ۱۶۸

آن که یک ذره غمت در دل پر غم دارد اگر انصاف دهد عیش دو عالم دارد دیده با قد تو کی سایه طوبی جوید سینه با داغ تو کی خواهش مرهم دارد کم و بیش آن که به دو چشم ترحم داری هرگز اندیشه نه از بیش و نه از کم دارد عاقلی کز شکن زلف تو دیوانه شود سر این سلسله باید که محکم دارد آن که کام از لب شیرین تو خواهد باید نیش را بر قدح نوش مقدم دارد من سودا زده جمعم ز پریشانی دل کاین پریشانی از آن طره پر خم دارد شاکرم شاکر اگر زهر پیاپی بخشد خوش دلم خوش دل اگر نیش دمادم دارد گر مکرر سخن تلخ بگوید معشوق عاشق آن است که این نکته مسلم دارد یارب از هیچ غمی خاطرت آزرده مباد که فروغی ز غمت خاطر خرم دارد