غزل شمارهٔ ۲۹۹

در پا مریز حلقه زلف بلند خویش ترسم خدا نکرده شوی پای بند خویش منت خدای را که به تسخیر ملک دل حاجت بدان نشد که بتازی سمند خویش حیف است بر لب تو رساند لبی رقیب کالوده مگس نتوان کرد قند خویش یا از شکنج طره کمندی به ره منه یا رحمتی به آهوی سر در کمند خویش با ناله در غم تو ز بس خو گرفته ام آسوده ام به ناله ناسودمند خویش مشکل شده ست کار من از عشق روی تو لیکن چه چاره با دل مشکل پسند خویش خون می چکد ز غنچه به کارش اگر کنی شیرین تبسمی ز لب نوش خند خویش شوق سپند خال تو کرد آن چه با دلم مجمر نکرده ز آتش خود با سپند خویش ای شه سوار حسن فروغی اسیر تست غافل مشو ز خاک گرفتار بند خویش