غزل شمارهٔ ۴۵۱
ف فروغی بسطامی
0
Altın Yaprak
پرده برانداختی چهره برافروختی
میکده را ساختی صومعه را سوختی
من صفتی جز وفا هیچ نیاموختم
تو روشی جز جفا هیچ نیاموختی
بر سر اهل وفا سایه نینداختی
غیر متاع جفا مایه نیندوختی
تا دل من در غمت جامه جان چاک زد
چشم امید مرا از دو جهان دوختی
ای دم باد صبا خواجه ما را بگو
بنده خود را به هیچ بهر چه بفروختی
با تو فروغی مگر دم زده از درد خویش
کز سخن ناخوشش سخت تر افروختی
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş