غزل شمارهٔ ۴۶۵

اگر ناصح نظر بر منظر جانان من کردی به جای هر نصیحت رحمتی بر جان من کردی طبیب دردمندان خوانمت ای عشق کز رحمت همان دردی که دادی عاقبت درمان من کردی شبی گفتم که مشکین شد دماغ جان من گفتا مگر اندیشه گیسوی مشک افشان من کردی فراغت دادی از غم های دهرم ای غم جانان سرت نازم که تعمیر دل ویران من کردی ز سرگردانیت ای طره دلبر پریشانم مگر آمیزشی با بخت سرگردان من کردی ز سحر انگیزیت ای چشم کافر کیش حیرانم که از یک غمزه چندین رخنه در ایمان من کردی ز سودای غمت شب تا سحر می گریم و شادم که شادیها ز آب دیده گریان من کردی سرو پا آتش سوزنده ای امروز پنداری شب روشن گذر از سینه سوزان من کردی فروغی گر نه چشمت دیده آن گلبرگ رنگین را چرا گلهای رنگارنگ در دامان من کردی