غزل شمارهٔ ۴۷

چشم بیمار تو شد باعث بیماری ما به مسیحا نرسد فکر پرستاری ما تا ز بندت شدم آزاد گرفتار شدم گشت آزادی ما بند گرفتاری ما سر ما باد فدای قدم عشق که داد با تو آمیزش ما از همه بیزاری ما بس که تن خسته و دل زار شد از بار غمت ترسم آخر که به گوشت نرسد زاری ما صبح ما شام شد از تیرگی بخت سیاه آه اگر شبرو زلفت نکند یاری ما دوش در خواب لب نوش تو را بوسیدم خواب ما به بود از عالم بیداری ما بی کسی بین که نکرده ست به شبهای فراق هیچکس غیر غم روی تو غم خواری ما دل و دین تاب و توان رفت و برفتم از دست بر سر کوی وفا کیست به پاداری ما گفتم از دست که شد زار دل اهل نظر زیر لب گفت که از دست دل آزاری ما هوشم افزود فروغی کرم باده فروش مستی ما چه بود مایه هشیاری ما