شمارهٔ ۱۴

نشیه ای داده به من دست از این مطلع شاه که ننوشیده قدح بی خبر از خویشتنم گر دهد باده کنون ساقی سیمین بدنم توبه پیش به یک جرعه می برشکنم تا به پیرانه سرت جام دمادم بخشند ای جوان باده به من بخش که پیر کهنم مستی عشق تو را چند نهان باید داشت بشنود گو همه کس بوی شراب از دهنم حال پروانه دل سوخته من می دانم کز ازل شمع رخت سوخت به هر انجمنم آن که بر کشتن من تیغ کشیده ست تویی وان که از تیغ تو گردن نکشیده ست منم آن چنان بر سر کویت به غریبی شادم که به خاطر نگذشته است خیال وطنم روز هجرت ز گران جانی خود حیرانم که نرفته ست چرا جان گرامی ز تنم رهبری کرد به کوی تو و برد از راهم عشق هم راه بر من شد و هم راهزنم تا لبت گفته به من سر سخن دانی را کرده سلطان سخن سنج قبول سخنم مالک نظم گهربار ملک ناصردین که ز فیض لب او صاحب در عدنم خسرو عهد فروغی نظری کرده به من که ز شیرین سخنی شور به عالم فکنم