شمارهٔ ۱۷

ساقیا می ده که حرفی ز آن دهان گویم ترا تا نکردم مست کی راز نهان گویم ترا بس که از حیرت بود هر لحظه ام حال دگر حیرتی دارم که حال خود چه سان گویم ترا کی توانم گفت حوری در لطافت یا ملک هر چه نتوان دید چون باشد که آن گویم ترا ساعتی بر چشمه چشمم نمی گیری قرار زین روش می زیبد ار سرو روان گویم ترا الفت جان را ثباتی نیست می ترسم ز هجر جان من از دل نمی آید که جان گویم ترا شمع من یاد تو تنها نیست دور از طعنه می کنم ذکر بتان تا در میان گویم ترا تا ز گردون نگذرد شبها فضولی ناله ات سگ به از من گر سگ آن دلستان گویم ترا