شمارهٔ ۲۶۵
ف فضولی بغدادی
0
Altın Yaprak
جان را به لعل چون شکرت تا سپرده ام
دیدست لذتی که من از رشک مرده ام
شوق تو رهنمای وجودم شد از عدم
نی من به اختیار خود این ره سپرده ام
در غربت وجود که وادی حیرتست
جز درگه تو راه به جایی نبرده ام
نقد سرشکم از در انجم زیاده است
شب های غم همین و همان را شمرده ام
بهر قبول نقش خطت نقش غیر را
عمریست از صحیفه خاطر سترده ام
ساقی بیا که باز می نابم آرزوست
تا کی غم زمانه بدارد فسرده ام
در پرده های دیده فضولی نماند نم
از بس که بهر گریه دمادم فشرده ام
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş