شمارهٔ ۲۸۱
ف فضولی بغدادی
0
Altın Yaprak
نوخطان را دوست می دارد دل دیوانه ام
من چو مجنون نیستم در عاشقی مردانه ام
خضر می گویند بر سرچشمه ای برده ست راه
قطره ای گویا چکیده جایی از پیمانه ام
عقل را هر لحظه تکلیفی ست بر من در جهان
بی تکلف با عجب دیوانه ای هم خانه ام
درد دل با سایه می گویم نمی یابم جواب
غالبا او را به خواب انداخته افسانه ام
متصل از درد عشق و طعنه عقلم ملول
می رسد هردم جفا از خویش و از بیگانه ام
تا کشیده بر گلت از سنبل مشکین نقاب
می خلد صد خار هردم بر جگر از شانه ام
به که بردارم فضولی رغبت از ملک جهان
نیستم گنجی که باشد جای در ویرانه ام
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş