شمارهٔ ۳۰۵

دارم هوس کز خون دل خاک درش را گل کنم او را بهر رنگی که هست آگه ز حال دل کنم خواهم ز خون من شود هر قطره جانی که من یک یک دم خون ریختن پامال آن قاتل کنم چون بهر صید آید برون خواهم شکار او شوم خود را به او سازم فدا او را به خود مایل کنم خوش آنکه چون آیی برون با ناله های زار خود مشغول سازم خلق را وز دیدنت غافل کنم با سایه گویم حال دل ناچار کز افغان من منزل نمی سازد کسی جایی که من منزل کنم گنج وفای گل رخان دارد طلسم نیستی تا کی به امید وفا اندیشه باطل کنم در عشق خوبان می کند ناصح فضولی منع من جاهل تر از من نیست کس گر گوش بر جاهل کنم