Çocukken

Çocukken, Çoğu kez bir Tanrı kurtarırdı beni Bağırışlarından ve sopalarından insanların, Sonra oynardım güzelce ve güvenle, Korudaki çiçeklerle, Ve havası göklerin Oynardı benimle. Ve nasıl sevindirirsen Yüreklerini bitkilerin, Sana uzattıklarında Narin kollarını, Sevindirirdin yüreğimi öyle, Baba Helios! ve, Endimion gibi, Sevgilindim senin, Kutsal Luna! Ah, tüm siz sadık Dost Tanrılar! Bir bilseydiniz, Ruhum nasıl severdi sizi! Elbette o zamanlar seslenemezdim Size adınızla, ve ne de sizler bana, Birbirlerine seslendikleri gibi insanların Sanki birbirlerini tanırmış gibi. Gene de daha iyi tanırdım sizi, İnsanları tanıdığımdan, Etherin dinginliğini anlar, Ama hiç anlamazdım sözlerini insanların. Ezgileri eğitti beni Hışırdayan korunun Ve sevmeyi Çiçekler arasında öğrendim. Tanrıların kollarında büyüdüm ben.