Papatya

beni etkileyen bu güzelliği gördüğümden beri beynim ile savaş içerisinde geçti zamanım herşeye rağmen seni tanımak çok güzeldi hayata olan bakış açımı değistirdiğin ve her anımın çok önemli olduğunu öğrettiğin için teşekkür ederim bu sözcükler sende beni küçültse de hislerimin bir aynası olmalı yazdıklarım batan güneşlerin sayısı aslında bir yaşamdı seninle çocukça da olsa kaybedilen zamanlar yaşanılan anların bir değeri olmalı kah hüzünlenen kah gülen o anların bir anlamı olmalı ne kadar değeri bilinmeden yaşanmışsa da geçmiş bir sessizlikte bir parkta ya da bir deniz kenarında unutulmadığını yad etmek çok mu gelir ki paramparça olsa da kimi zaman sözcükler ayrı bir sevgi katmıştır belki de hislere bunu papatyanın ta yüreğine sormak gerekmez mi?