Leylâ Vü Mecnûn 2501-2600

Mâtem-zedesen siyeh libâsun Kimdür ol nişedür bu yasun Derd ü elemün denizi daşdı Seylâb-ı belâ başumdan aşdı Tîr-i feleğe nişâne oldum Tâhûne-i çerhe dâne oldum Mâtem-kededür bu gece âlem Men bahtı kara bir ehl-i mâtem Ne sabr kalupdurur ne ârâm Bilmem ki n’olur mana serencâm Olmış bu gece tamâm-ı kevkeb Âzârum için felekde akreb Subh âyînesini reng dutmış Feyz-i seheri felek unutmış Ey subh senün ne oldı hâlün Dem urmağa kalmamış mecâlün Gönlün hoş ise tebessüm eyle Mihrün var ise terahhum eyle Feryâduma hem-dem et horûsı Âvâzuma koş sadâ-yı kûsı Mürg-i seheri getür zebâna Göster dem-i subhdan nişâne Çoh ağladı etdi nâle-i zâr Derd-i dil-i zârın etdi tekrâr Gördi mededine subh yetmez Şeb derd-i diline çâre etmez Yüz dutdı ana ki feyz-i âmı Çekmiş bu medâra subh u şâmı Râz-ı dil-i zârın etdi izhâr K’ey vâkıf-ı hâl ü ârif-i zâr Yohdur gam ü derdüme nihâyet Gamdan kime eyleyem şikâyet Gam bî-had ü men besî zaîfem Men beyle gama haçan harîfem Ya ver mana mihnetümce tâkat Ya tâkatum olduğınca mihnet Ger câme-i sabrum eylesem çâk Hükmün yolu görinür hatar-nâk V’er gönlüme versem istimâlet Tâkatçe değül gam ü melâlet Nâmûsdan eylesem cüdâlığ Mecnûn ile kılsam âşinâlığ Korhum bu ki ismet ola pâ-mâl Fermâna muvâfık olmaya hâl Kılsam bu havâda hıfz-ı nâmûs Ma‘mûre-i vaslum ola mahrûs Korhum bu ki dûd-ı âh-ı Mecnûn Ahvâlümi eyleye diğer-gûn Sâdıklarun âhı mu‘teberdür Andan hazer etmemek hatardur Ol eyle bu beyle n’eyleyem vây Bilmen men-i âcize nedür rây Yâ Rab mütehayyirem men-i zâr Mihnetlere olmışem giriftâr Ser-menzil-i emne râh bilmen Senden özge penâh bilmen Gör bâde-i gaflet ile medhûş Kıl perde-i lutfunı hatâ-pûş Derler ki sitem-resîde Mecnûn Olmış men-i mübtelâya meftûn Men bî-ser ü pâ ana ne lâyık Kim hüsnüme kimse ola âşık Bir zerre-i hâr ü hâk-sârem Gerd-i reh ü hâk-i reh-güzârem Rûhum ki bedendedür senündür Her neş’e ki mendedür senündür Gencîne-i hüsnüne emînem Sensen sebebüm ki nâzenînem Yâ Rab meded et ki bu emânet Mahfûz ola tâ dem-i kıyâmet Tâ kurbe teveccüh etdüğüm çağ Alnum açuğ ola vü yüzüm ağ Münâcaat Yâ Rab kemâl-i bâr-geh-i Kibriyâ hakı Ya‘nî fürûğ-ı nûr-ı ruh-ı Mustafâ hakı Kıl garka bahr-ı aşka vücûdum sefînesin Fermân-ı Hızra Mûsî eden iktidâ hakı Subh-i visâle eyle bedel şâm-ı hecrümi Subhun demindeki nefes-i dil-küşâ hakı Derd ü belâmı râh-ı mahabbetde kılma kem Râh-ı mahabbetündeki derd ü belâ hakı Ehl-i dalâletem mana göster hidâyetün İhdâ-yı râh-ı râst kılan reh-nümâ hakı Endûh ü derde gönlümi sâhib- tahammül et Derde tahammül eyleyen ehl-i rızâ hakı İhlâsum et duâya Fuzûlî kimi dürüst Dergâhda icâbete lâyık duâ hakı Tamâmî-i sühan Acz ile duâ kılurdı ol mâh İzhâr-ı niyâz edüp ki nâgâh Çekdi ceresü’r-rahîl âvâz Resm-i hudi etdi sârban sâz Göç oldı açıldı bâr-gehler Buhtîlere mehd çekdi mehler Bir mahmile bindi Leylî-i zâr Kûh-ı gamın etdi nâkayâ bâr Efgânı edüp ceres ünin pest Aşkı meyi etdi nâkanı mest Bu Leylînün nâkaya arz-ı râzıdur ve Zebân-ı hâl ile izhâr-ı niyâzıdur Çün nâkada gördi neş’e-i hâl Kıldı ana hem beyân-ı ahvâl K’ey gâliye-mûy ü anberîn-bûy Gül-çehre vü hâr-hâr ü hoş-hûy Ey başı açuğ ayağı yalın Bulmış niçe kez Harem visâlin Sevdâ-zede nişedür dimâğun Göğsünde nedür bu eski dâğun Kimden sana yetdi zulm ü bî-dâd Her lahza nedür figân ü feryâd Uşşâk tarîkıdur tarîkun Ger âşık isen menem refîkun Nâlân gam-ı aşk-ı yârdansen Sen dahi bizüm katârdansen Men kimi yoh elde ihtiyârun Bir özge elindedür mehârun Çün düşdi senünle ittifâkum Rahm eyle mana gör iştiyâkum Lutf eyle binâ-yı kâr-ı hayr et Mecnûnum olan diyâra seyr et Bu şîfteni yetür ol aya Bu derdi yetişdür ol devâya Nâgâh ederken oldı bî-hûş Mutlak özin eyledi ferâmûş Bî-hûşlığında düşdi ol nûr Hem-râhı olan gürûhdan dûr Ol nev’ idi zulmet-i şeb-i târ Kim olmadı sârbân haberdâr Çün geldi özine ol perî-veş Oldı bu kaziyyeden müşevveş Göz açdı özini gördi itmiş Hem-râhı bırahmış anı getmiş Derd üzre muzâaf oldı derdi Depretdi heyûn-ı reh-neverdi Çoh cehd ile eyledi tek u pû Çoh yol arayup yöğürdi her sû Ne râh ne râh-ber bulındı Ne kâfileden eser bulındı Tenhâ yürür oldı ol semen-ber Zulmetde misâl-i mâh-ı enver Çün seyr-i felekde leylî-i mâh Şeb kâfilesin itürdi nâgâh Leylî sıfatında gün çıhup ferd Cemmâzeye çekdi mahmil- i zerd Düşdi güzer ol semen-izâra Mecnûn-ı hazîn olan diyâra Her yan nigerân gezerdi ol mâh Bir şahs-ı hazîn görindi nâgâh Sormağa alâme-i menâzil Ol şahs-ı hazîne oldı mâil Lutf ile tekellüm etdi âğâz Kimsen deyüben yetürdi âvâz Baş kaldırup ol esîr-i mahzûn Dönderdi cevab ana ki Mecnûn Leylî dedi ey özine mağrûr Hâşâ deye ejdehâ sözin mûr Hâşâ deye zâğ bülbülem men Yâ lâf ura hâr kim gülem men Mecnûn dedi ey dür-i yegâne Mecnûna bilür misen nişâne Ol şîftenün nedür nişânı Gördükde neden bilürsen anı Leylî dedi ol perî-likâdur Ruhsâr ile kaddi dil-rübâdur Sen şîftesen esîr-i mâtem Ruhsârı şikeste kâmeti ham Sen hârsen ol azîz-i âlem Sen bî-ser ü pâsen ol muazzam Mecnûn dedi ehl-i aşk olur hâr Hüsn ehlinedür safâ sezâ-vâr Leylî dedi ey behâne-perdâz Kayd-i dil-i zâruma füsûn-sâz Peyker dutalum tökildi gamdan Yâ kâmetün oldı ham sitemden Mecnûnı deyerler ehl-i idrâk Eş‘ârı latîf ü lehcesi pâk Sende hanı ol edâ-yı dil-sûz Eş‘âr ü hikâyet-i dil-efrûz Mecnûn dedi ehl-i hâl olur lâl Besdür nem-i eşk şâhid-i hâl Tertîb-i ibâret ü fesâhat Aşk ehlinedür delîl-i râhat Râhatden olan menüm kimi dûr Ger sâmit ola değül mi ma‘zûr Leylî dedi çün sana şeküm var Mecnûn isen eyle hâlün izhâr Leylîni seversen eyle bünyâd Bir şi‘r ü geçen zamânum et yâd Mecnûn-ı hazîn eşitdi sevgend Gördi anı şi‘re ârzû-mend Tafsîl-i gamına verdi icmâl Kıldı ana arz-ı sûret-i hâl K’ey sebze-i derdüme veren âb Ser-rişte-i râzdan açan tâb Sorma nişe geçdi rûzgârun Aşk içre ne oldı hâl-i zârun Dildâr gamın mı söyleyem âh Ya pend-i muhibb ü ta‘n-ı bed-hâh Çekdüm niçe gün cefâ-yı mekteb Her rûz meşakkat ile tâ şeb Âhir ki çoh oldı ta‘n-ı ağyâr Ayrıldı men-i şikesteden yâr Fâş oldı çü âleme fesânem Tedbîrüme düşdi atam anem