Geç Kalınmış Tren

senin olsun tüm merhabalar insanın içi yanarken biraz da gözleri kanar oysa senin gözlerin hâlâ ilk günkü gibi buz mavisi ot yeşili renk vermezsin sen kan bile dökülmez bıçaklanmış yüreğinden ağlamazsın ve ne garip ki, susmazsın bir uğultu kulaklarımda seni ne zaman dinlesem belki de kalbimin ritmindendir belki –hep söylediğin gibi- suç bendedir her neyim kaldıysa sende bana geri ver ne bulduysam sende ne kaybettiysem artılarımı eksilerimi senden önceki alışkanlıklarımı yalanlarımı, ikiyüzlülüğümü kahpelik günlerimi eski sevgililerimi eski sevgilerimi böylece kalkar sırtındaki bıçak borçlarını ödedikçe görürsün yaralarını kanarsın belki belki gözlerindeki renk şaraplanır gözlerini döker içersin kadeh kadeh beni hatırlarsın anlarsın.