Küçüktük Büyüdük

Bir küçüklüğümüz vardı Kırılan oyuncaklarda yarım kalan Ve bir kavgamız vardı ağlardık Ağlayıp kaçardıkta anamızın terliği Arkamızdan gelirdi Akşam olsun istemezdik Ezandan sonra girersek eve Babadan dayağı yerdik Küçüktük Sağda solda kavga eder mahalle maçları yapar Sonra gidip kanalda yüzerdik Elimiz ayağımız çatlardı da Ebemiz krem çalar O çaldıkça ben ağlar Benimle beraber oda ağlardı Kıymet bilemiyorduk Küçüktük Kimi günlerimiz bahçelerde Çoğu günümüz mezarlıkta geçerdi Kimi zaman yaprak döker Çoğu zaman kozalak toplardık Ana baba dert çeker Biz yan gelir yatardık Çok yaramazdık Arada bir dedenin bastonundan kaçardık Küçüktük Hiç unutmam Henüz yedi yaşıma ermemişim Yani okul çağında bile değilim Toprak yolda ayağım kaydı Düştüm de dizim sıyrıldı Gözlerim yavaş yavaş dolarken Hatırlamıyorum kim olduğunu Genç bir abi başımda durdu Gözlerimin dolduğunu görünce Dediği iki çift laf oldu "Kalk evlat, kendi düşen ağlamaz..." O oldu da ondan gayrı inandım İnandım da başıma gelenlere Kendim için ağlamadım Bir kez olsun sızlamadım Küçüktük Belki laf söz dinlemedik Ama derdi çektik Ve yaşayarak öğrendik Ben küçükken öğrendim Her türlüsünü tattım Göz yaşı bırakan hislerin Acıların ayrılıkların Yüzüme kapatılan kapıların Her türlüsünü tattım Ben ağlayıp sızlamadım kendime Ağlarsa bir anam ağlar Sızlarsa bir babam sızlar Küçüktük küçüktüm ama biliyordum Anamın ağlayışını Babamın sızlayışını Biliyordum Az maz kafamı duvara vurmadım O yüden diyorum Hastaysan ana durur başında Mahkûmsan baba bekler kapıda Küçüktük Ama artık büyüdük Ne kadar yaşadıysak Ne kadar büyütüldüysek artık Bundan gayrı anam için ağlar Babam için sızlarım Ben ağlayım Ben sıylayım Vah anam vah babam Vah anam vah babam...