Veda

Gökyüzü bürünmüş siyahlara ardımdan veda ederken İki bulut ağlıyor sessizce şimdi beni uğurlarken Deniz el sallamakta uzaktan haber aldığından beri İşte son kez sarılıyor bana rüzgârın soğuk elleri Yüzümü ıslatan yağmur değil ben de buna dayanamam Onun için ne olur yapmayın yoksa sizden ayrılamam Resimlerde bıraktım sevgimi çünkü gitmek zorundayım Unutamam asla anıları ama yolun sonundayım Mazinin eskimiş levhaları saklasın içinde beni Uzansa da yıllar sonsuzluğa kalır hatıram yep yeni Zamanın kuraklığında solsa da bütün sevgiler Aramızdaki özlem yeşerir saklı anım onu besler Koşsun artık saatler art arda zor geçer ayrılık günü Lanet olası gizemli veda zor avutur bu üzgünü Artık gözlerim kapalı bakıp bilmediğim diyârlara Rüya gibi hayatımdan dalıp görmediğim rüyâlara Ağlamaklı değil şaşkın, gidiyorum uzaklara. . .