غزل شمارهٔ ۱۴

اگر از خوردن می لعل لبت رنگینست بی سبب چیست که می تلخ و لبت شیرینست حور در سایه طوبی اگرش جاست چرا طوبی قد تو در سایه حورالعینست چهره من نه سپهرست چرا همچو سپهر هرشب از اشک روان جلوه گه پروینست دیده تا دید ترا گفت زهی سرو بلند راستی کور به آن دیده که کوته بینست به سرت گر سر من بی تو به بالین سوده سر و پا سوخته را کی هوس بالینست این مرا بس که ز وصل صنمی لاله عذار شب و روز و مه و سالم همه فروردینست هرکجا قامت او تا گذری شمشادست هرکجا طلعت او تا نگری نسرینست هجر شمشادش تیمار دل بیمارست وصل نسرینش تسکین دل مسکینست حاصل عمر گرانمایه همین بس که مرا مدح دارای جهان از دل و جان آیینست خسرو رادابوالسیف که نوک قلمش به صفت چون نفس باد صبا مشکینست شاه آزاده محمد شه کاندر صف جنگ مژه در چشم عدو از سخطش زوبینست