غزل شمارهٔ ۴۵

تا به شکار رفته ای گشته دلم شکار غم هست مرا ازین سپس طیش فزون و عیش کم گر نه ز محنت زمان شاه شود مرا ضمان نیست ز بختم این گمان کاو برهاندم ز غم تا پی صید آهوان خنگ ملک بود روان جان و دلم بود نوان از چه ز آه دم به دم شه به غزال بسته دل من ز هزال خسته دل او ز خیال رسته دل من ز ملال بسته دم ای بت شنگ شوخ لب خیز و بسیج کن طلب تا بجهیم ازین کرب تا برهیم ازین الم چند قرین ناله ای داغ به دل چو لاله ای خیزو بده پیاله ای تا برهیم ازین نقم چین بگشا ز گیسوان تازه کن از طرب روان چند زنی بر ابروان این همه پیچ و تاب و خم مژده بده که صبحگه شاه جهان رسد ز ره از قمرش بسر کله وز ملکش به بر خدم