غزل شمارهٔ ۴۹

بکش ار کشی به تیغم بزن ار زنی به تیرم بکن آن چه می توانی که من از تو ناگزیرم همه شرط عاشق آن ست که کام دوست جوید بکن ار کنی قبولم ببر ار بری اسیرم سر من فرو نیاید به کمند پهلوانان تو کنی به تار مویی همه روزه دست گیرم نظر ار ز دوست پوشم که برون رود ز چشمم به چه اقتدار گویم که برون شو از ضمیرم ز جهان کناره کردم که تو در کنارم آیی مگر ای جوان رهانی ز غم جهان پیرم تو به راه باد گویا سر زلف خود گشودی که ز مغز جای عطسه همه می جهد عبیرم طلب از خدای کردم که بمیرم ار نیایی تو نیامدی و ترسم که درین طلب بمیرم مگرم نظر بدوزی به خدنگ جور ور نه همه تا حیات دارم نظر از تو برنگیرم به هوای مهر محمود چو ذره در نشاطم که چو آفتاب روزی به فلک برد امیرم