قصیدهٔ شمارهٔ ۳۷ - وله ایضاْ فی مدحه

باز این تویی شهاکه جهانت مسخرست بر تارکت ز مهر جهانتاب افسرست باز این منم که طبع روانم سخن سر است شیرشن کلام من به مثل تنگ شکرست باز ای تویی شها که سزاوار تست مدح طبعت محیط فیض و کفت کان گوهرست باز این منم که تا ز ثنای تو دم زنم غمگین ز فکر روشن من مهر انور ست باز این تویی که مهره اقبال بدسگال از دستخون داو جلالت به ششدرست باز این منم که تهنیت آور به سوی من روح امامی از هری و مجد همگرست باز این تویی که حارس کریاس شوکتت طغرلتکین و اتسزو سلجوق و سنجرست باز این منم که منبع جان بخش فکرتم چون چشمه زلال خضر روح پرورست باز این تویی که عرصه جاهت چنان وسیع کاندر برش مساحت گیتی محقرست باز این منم که هرکه نیوشد کلام من گویدکه نیست شاعر ماهر فسونگرست باز این تویی که از تو گه رزم در هراس گودرز و گیو و رستم و گستهم و نوذرست باز این منم که داور اقلیم دانشم ملک سخن به تیغ خیالم مسخر ست باز این تویی که زیر نگین تو نه سپهر با چار رکن و شش جهت و هفت کشورست باز این منم که طبع روان بخشم از سخن گنجینه پر از د ر و یاقوت احمرست باز این تویی که تیغ جهان سوزت از گهر چون ذوالفقار حامی دین پیمبرست باز این منم که حجله نشینان فکر من چون روی نوعروسان پر زیب و زیورست باز این تویی که سده کاخ رفیع تو با اوج عرش و سدره و طوبی برابرست باز این منم که چون که مکرر کنم سخن اندر مذاق خلق چو قند مکررست باز این تویی که چاکر کاخ جلال تو رای و کی و نجاشی و خاقان و قیصرست شاه جهان بهادر دوران حسن شه آنک خورشید از خجالت رایش مکدرست هوشنگ ملک پرور و جمشید ملک گیر دارای تاج بخش و خدیو مظفرست تا چرخ را مدار بود برقرار باد زانرو که سیر چرخ ز عزمش مقررست