شمارهٔ ۳۸ - در نکوهش شاعری بدیع تخلص گوید
ق قائم مقام فراهانی
0
Altın Yaprak
ای بدیع آهسته تر رو بس بدیع است این که تو
شعر چون من شاعری را شاهد خود می کنی
من چنان گویم که حرف زشت را زیبا کنم
تو چنان گویی که لفظ خوب را بد می کنی
گر به صد لفظ اندرون یک حرف من باشد خطا
تو به یک لفظ اندرون خبط و خطا صد می کنی
ورچه ناید در عدد خبط و خطاهای تو لیک
سبحه صد دانه را بردار اگر عد می کنی
جرم باران چیست هرجا خود تو از نابخردی
زشت را گرد آوری مقبول را رد می کنی
همچنان کز هرچه در شهنامه گفت استاد طوس
اکتفا بر لفظ جمشید مشدد می کنی
توبه کن استغفرالله کفر محض است این که تو
ژاژ احمق را قیاس از راز احمد می کنی
خود ترا با راه و بخت دیگران آخر چه کار
راه حلق خویش را می کن اگر سد می کنی
هر خطایی را خطایی فاش تر آری دلیل
راست گویی دفع فاسد را به افسد می کنی
خود چرا در سلک نظم و قید و زن آری سخن
ظلم محض است این که مطلق را مقید می کنی
گر گنه کردند ثابت کن وگرنه بی ثبوت
بی گناهان را چرا حبس موبد می کنی
گر ز من پرسی رها کن این اسیران را ز بند
ور نمی پرسی و ابرام مجدد می کنی
چون دگر خربندگان از نعل و مقود بازگوی
تو چه حد داری که نعت تاج و مسند می کنی
تا کجا جهل مرکب ای بدیع آخر چرا
تو بدین ترکیب بحث از ذات مفرد می کنی
در خلاب طبع و حس وا مانده چون خرد روحل
پس جدل در مبحث عقل مجرد می کنی
مرد دانا را بد آید زین سخن ها زینهار
رو زبان در کام درکش گر خوش آمد می کنی
پند من بپذیر و از نعت بزرگان در گذر
ور به نپذیری و اصرار موکد می کنی
گر نگویی چون صبا باری چو مجمر گوی اگر
نعت شاهنشاه منصور موید می کنی
ورنه عرض خویش را در حلقه الواط ری
عاقبت چون عرض صدر الدین محمد می کنی
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş