شمارهٔ ۹

چشم ما روشن شد از خاک در میخانه ها ریختند از سرمه گویا رنگ این کاشانه ها سعی بهر راحت همسایگان کردن خوش است بشنود گوش از برای خواب چشم افسانه ها بر هم از سرگرمی ما خورد بزم می کشان آتشی گشتیم و افتادیم در میخانه ها در شب زلف تو خواب خوش نصیبم کی شود خار می روید ز پهلویم به سان شانه ها آتش داغ جنون از سنگ طفلان می کشد یک نفس غافل نیند از کار خود دیوانه ها رفت عمرم در غریبی بر بساط روزگار گر چه همچون مهره شطرنج دارم خانه ها بعد مردن هم نگردم سیر از صهباکشی می به خم نوشم چو گردم خاک در میخانه ها بعد مردن گر خورد افسوس آن سرکش چه سود می گزد انگشت شمع از ماتم پروانه ها دایم از مستی غنی در رقص چون دولاب باش گر نباشد می توان کرد آب در پیمانه ها