شمارهٔ ۳۹ - خواجه حافظ فرماید

واعظان کین جلوه بر محراب و منبر می کنند چون به خلوت می روند آن کار دیگر می کنند در تتبع او نازکان کین موزه برجسته بر پا می کنند چکمه را بهر تنعم زیر و بالا می کنند یارب این نوخلعتان با میلک و میخک رسان کین تکبر از قبای صوف و دیبا می کنند مشکلی دارم بپرس از جامه پوشان زمان نیم گز این یقه ها را از چه بهنا می کنند از دوال احتساب شرب گویی غافلند کین همه قلب و دغل در لای کمخا می کنند هست باریکی و نرمی موجب مدح قماش تا جرانش وصف پهنا و درازا می کنند آن کله با کوی صوف موج زن در اتصال حلقه گویی به گوش موج دریا می کنند این همه بر جامه والا غداد مشک و زر شاهدان خوش از برای عرض کالا می کنند زیر هر تویی ز کمسان باف تویی دیگر است زآن که تعلیم خیال آن ز والا می کنند خازنان خلد قاری در معانی این درر بهر جیب حله ها گویی مهیا می کنند