شمارهٔ ۶۳ - شیخ سعدی فرماید

دوش بی روی تو آتش بسرم بر میشد آبم از دیده همیرفت و زمین ترمیشد در جواب او جیب اطلس چو پر از کشمه عنبر میشد جامها جمله ازان نفحه معطر میشد سحر آشفته چو برخاستم از جامه خواب جامه میجستم و دستار بهم بر میشد در عروس تتق حجله نظر میکردم پیش چشمم در و دیوار مصور میشد علم زر بسر آنروز که دستار نمود دید دل کش خرد و صبر در آنسر میشد سوخته جبه شب برد وبمن گفت صباح دوش بی روی تو آتش بسرم بر میشد از سرم فوطه جدا مانده و بادم زده بود وز دماغ آب همی رفت و زمین تر میشد دیدم ایجامه سحر کوی گریبان ترا سینه از مهر تو چون صبح منور میشد ورق اطلس و والای تو دیدم قاری پیش او دفتر گل جمله مبتر میشد