شمارهٔ ۴ - لاادری قائله

چشم مستت می برد هر لحظه دل مشتاق را زلف مشکینت پریشان می کند عشاق را در جواب او هردم از نرمی کشد اطلس به بر مشتاق را صوف از کرمی بر دهر لحظه دل عشاق را زان گریبانی که دم از عنبرینه می زند می دمد بویی و مشکین می کند آفاق را با وجود ساعد عقد سپیچ کلفتن من نگیرم دست هر مهروی سیمین ساق را واله آن قاولوغم کز طاق جیب آویختند روشن است این خود که قندیلی بود هر طاق را کف بر او صابون زند تا جامه گردد سفید گو بیا اشنان و بنگر در جهان اشفاق را رخت ها را دان سپه یا ساقی سلطان تن لاجرم هرچند که رختی کشد یا ساق را خرقه را ساقی زیارت کن بجو برد یمن نیست هم کم زردکی و ریشه بسحاق را