شمارهٔ ۵ - مولانا علی دردزد فرماید

هرچند روی دوست نبینیم سال ها ما را بود هنوز امید وصال ها در جواب او دارم بسی ز ریشه پوشی خیال ها یابم ز عقد طره دستار حال ها با رخت رقعه رقعه که وصله زدم برو باشد مرا هنوز امید وصال ها هر هفته هست رخت بر گازرم ولی کارم به جامه دوز نباشد به سال ها بنگر به چکمه های سقرلاط سرخ و زرد همچون گل دوروی و درون پر ز ژال ها آیا به روی شاهد والا چه خوش زنند مشاطگان جامه لاوسمه خال ها از نور پنبه تا بفروزد فتیله ات باید کشید نت چوکتوگو شمال ها دستت مکن به فوطه دامان جامه پاک ور زان که پایمال شود دستمال ها داخل به شعر البسه مسواک کرده ایم بسحاق اگر به اطعمه دارد زوال ها از اطلس و حریری قاری عروس باغ با آب و رنگ خویش برد انفعال ها