شمارهٔ ۵۲ - در غزل است

ای در دل عاشقان تو درد و ای چهره دوستان تو زرد از جمله عاشقان منم طاق وز باره نیکوان تویی فرد سر برزند از غم تو هر شب از برج دلم ستاره درد تا چند ره تو بایدم رفت تاچند غم تو بایدم خورد یک روز برم نیایی آخر ای عشوه فروش ناجوانمرد وقت تو عزیز باشد ای جان خلوت نتوان ز تو طلب کرد در حجره عاشق آی و منشین بر پای سلام کن و برگرد هر چند که کودکی و نادان چون طیره دهی مرا زهی مرد بد مهر کسی و بی محابا کز مرد همی برآوری گرد فرزند که بودی از که زادی گوییت کدام دایه پرورد درد او جفا تو از قوامی بی مهره به مهر برده ای نرد