شمارهٔ ۱۵ - در مدح و استعطاء است

ای جهان را بزرگیت معلوم وای خرد را کفایتت مفهوم سخنت باد بر دل وزرا گرم چون انگبین و نرم چو موم ولیت بر کنار آب حیات عدوت در میان باد سموم آن درختی که چون تو میوه دهد آفرین باد بر چنان بر و بوم یک دو هفته گذشت کاین خادم کمتر آمد به پیش آن مخدوم خشم کم گیر چون به مهر اندر کرده ای اعتقاد من معلوم از عقوبت بسم بود که ز بخت مانده باشم ز خدمتت محروم من که باید که با تو بنشینم کز تو خیزد معیشت و مرسوم چه نشینم به تنگ دستی در پیش مشتی فراخ کون زن شوم آری آری به طبع بنشیند مرغ می شوم بر درخت ز قوم رنج نان دادن است و زن گادن که مرا جان برآرد از حلقوم آدمی را دو محنت سنگی است رنج حلقوم و آفت خرطوم