شمارهٔ ۱۳۰

هرگهم در دل خیال آن قد موزون نشست در جگر صد ناوک غیرت مرا افزون نشست شب خیال قامتت از دیده تر می گذشت تا به گردن همچو شاخ ارغوان در خون نشست ناقه محمل نشین یک بار راهی گم نکرد عمرها مجنون به این امید در هامون نشست در میان عاشق و معشوق قاصد رسم نیست کوه کن شد باخبر شیرین چو بر گلگون نشست آب و آتش را به هم یک جای نتوان داشتن عشق چون زد خیمه در دل جان ز تن بیرون نشست یک قفس جای دو بلبل نیست ای لیلی وشان تا من از دامان صحرا خاستم مجنون نشست اینقدر دانم که جان بر دل گرانی می کند نیستم آگه که پیکان تو در دل چون نشست پیش دشمن روی جانان سیر نتوانست دید قدسی امشب العطش گو بر لب جیحون نشست