شمارهٔ ۱۶
ق قدسی مشهدی
0
Altın Yaprak
فکند از نظری دیده حسود مرا
ز خویش کرده جدا آتشی چو دود مرا
غرور کعبه روانم دلیل بتکده شد
وگرنه تاب فراق حرم نبود مرا
روا مدار که گردد مزید خواهش غیر
نوازش ستمی کز تو چشم بود مرا
ز سیر گلشن وصلت چه طرف بربستم
به غیر از این که به دل حسرتی فزود مرا
ز رشک می زند امروز نشتر طعنم
کسی که دوش به عشق تو می ستود مرا
ز شکر عشق نبندم زبان که ایامی
ز دل به ناخن غم عقده ها گشود مرا
چه حاجت است تامل به قتل همچو منی
همان به است که بسمل کنند زود مرا
اسیر بخت سیاهم گذشت از آن قدسی
که زنگ از آینه دل توان زدود مرا
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş